Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

Εσύ τί θα έκανες;


Το 2004, ένα βράδυ του Φεβρουαρίου που έκανε τσουχτερό κρύο. γύρω στις 11:00 το βράδυ ξεκίνησα από το ύψος της πλατείας Κύπρου στην λεωφόρο Θησέως στην Καλλιθέα να κατευθύνομαι προς την Χαροκόπου.
Είχα πάει σε μια φίλη μου για καφέ και επέστρεφα σπίτι. Φόραγα ένα φουσκωτό μαύρο μπουφάν, αθλητικά ρούχα και παπούτσια και είχα τα μαλλιά μου πιασμένα αλογοουρά. Δεν ήμουνα ελκυστική, θα έλεγα μάλλον ότι είχα το μαύρο μου το χάλι. Είχαμε εξεταστική και η περιποιήση ήταν το τελευταίο πράγμα στο μυαλό μας.
11 το βράδυ στην Αθήνα δεν το λες "αργά", το λες "πιάσαμε τη κουβέντα και ψιλοκαθυστέρησα". Συνήθως όταν έφευγα απ'τη φίλη μου τέτοιες ώρες έπαιρνα το 040 που η στάση του ήτανε 100 μέτρα από το σπίτι της και με άφηνε 50 μέτρα από το δικό μου. Εκείνο το βράδυ όμως, όπως και άλλα προηγούμενα βράδυα, ήθελα να περπατήσω, να νιώσω τον κρύο αέρα στο πρόσωπο μου και να καθαρίσει το μυαλό μου από βιοχημείες, ένζυμα και καταλύτες. Άλλωστε ήτανε μόνο 15-20 λεπτά απόσταση με τα πόδια.
Κάπου στο 1/3 της διαδρομής είδα απέναντι μου να περπατάει στο ίδιο πεζοδρόμιο με εμένα αλλά με αντίθετη κατεύθυνση ένας Πακιστανός. Δεν έδωσα περεταίρω σημασία αν και κατάλαβα ότι ο τύπος πλέον κατευθυνόταν κατά πάνω μου. Φοβήθηκα, αλλά σκέφτηκα ότι στο χάλι που ήμουνα δε θα μπορούσε να θέλει κάτι από εμένα.
Μόλις με πλησίασε μου μίλησε με σπαστά αγγλικά και ακόμη πιο σπαστά ελληνικά και με ρώτησε που είναι ο σταθμός του Ταύρου. Του εξήγησα ότι πρέπει να αντιστρέψει την κατεύθυνση του, να συνεχίσει ευθεία μέχρι την Αγίων Πάντων και μετά να στρίψει αριστερά. Έπρεπε δηλαδή να ακολουθήσει την ίδια πορεία με εμένα. Δεν του το είπα όμως αυτό, ήμουν προσεχτική στις λέξεις που χρησιμοποίησα.
Πριν προλάβει να με ευχαριστήσει ξεκίνησα να περπατάω παριστάνοντας την βιαστική, σαν να κάποιος να με περίμενε. Άρχισε να με ακολουθεί. Όχι να περπατάει στην ίδια κατεύθυνση με εμένα, να με ακολουθεί. Η διαφορά ήταν εμφανής. Επιτάχυνα το βήμα μου, το ίδιο και αυτός. Προσπάθησα να μεγαλώσω την παράλληλη απόσταση μεταξύ μας, όμως ήταν μάταιο. Όσο εγώ την μεγάλωνα τόσο αυτός τη μίκραινε. Έφτασε να περπατά στο πλάι μου και προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή μου. Μου μίλαγε πάλι σπαστά αγγλικά αλλά δεν καταλάβαινα τί ήθελε να πει. Επέμενε, έβγαλε τσιγάρα και μου πρόσφερε. Του είπα πως δεν θέλω και επιτάχυνα ακόμη παραπάνω το βήμα μου, σχεδόν έτρεχα.
Είχα πλησιάσει το στενό που έπαιρνα για συντόμι στο σπίτι μου. Θυμήθηκα τη συμβουλή κάποιου φίλου "Αν ποτέ καταλάβεις ότι σε ακολουθεί κάποιος μην μπεις ποτέ σε στενό ή σκοτεινό δρομάκι, μείνε κάπου που έχει φώς και κόσμο". Συνέχισα λοιπόν να περπατώ στη λεωφόρο, κι αυτός από δίπλα. Φτάσαμε στην Αγίων Πάντων, σταμάτησα, γύρισα προς το μέρος του και του είπα πως από εδώ στρίβει για το σταθμό.
Μου χαμογέλασε και μου ζήτησε να τον πάω μέχρι εκεί. Αρνήθηκα και συνέχισα την πορεία μου και αυτός συνέχισε να με ακολουθεί. Ζητούσε ψευτοευγενικά να τον πάω στο σταθμό. Ο τόνος της φωνής μου άρχισε να υψώνεται. Στο μυαλό μου έψαχνα τρόπο διαφυγής. Πλέον έπρεπε αναγκαστικά ή να μπω σε δρομάκι που οδηγούσε στο σπίτι μου ή να μην πάω σπίτι. Τη σκηνή είδε μια νεαρή που περιμένε στη στάση. Κάποιος θα περίμενε πως θα με βοηθούσε. Αντί για αυτό όμως, σηκώθηκε και έφυγε από τη στάση. Είχα αρχίσει πλέον να πανικοβάλλομαι. Το σουβλατζίδικο της γωνίας ήταν κλειστό για να μπώ μέσα και ο τύπος επέμενε και άρχισε να απλώνει τα χέρια του για να αρπάξει το μπράτσο μου.
Στο απέναντι πεζοδρόμιο περνούσε ένας κύριος. Είμαι σίγουρη πως οι φωνές μου ακούγονταν μέχρι εκεί. Δεν έχασα όμως ευκαιρία και άρχισα να φωνάζω ακόμη πιο δυνατά. Άρχισα να φωνάζω προς τον κύριο και του ζητούσα τη βοήθεια του. Ο κύριος του απέναντι πεζοδρομίου δεν γύρισε καν να με κοιτάξει, συνέχισε την πορεία του.
Τότε, γύρισα με αποφασισμένο βλέμα προς τον τύπο που με ακολουθούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή, σαν να του έλεγα πως όλα θα τελιώσουν εδώ είτε το θέλεις είτε όχι. Πήρα μια βαθιά ανάσα σαν να ετοιμαζόμουνα να βάλω τη πιο δυνατή τσιριξιά της ζωής μου. Με είδε, σάστισε, μου είπε εντάξει φεύγω και απομακρύνθηκε. Δεν ξέρω ούτε εγώ με τί ταχύτητα έτρεξα σπίτι.
Εσύ όμως, αν βρισκόσουν στη στάση ή στο απέναντι πεζοδρόμιο και με άκουγες και με έβλεπες... Εσύ τί θα έκανες;

11 σχόλια:

Melina είπε...

Πολυ καλη ερωτηση και θα απαντησω ειλικρινά γιατί με προβλημάτισες πολύ.Θελω να ελπίζω πως θα αντιδρούσα και πως η πρωτη μου αυθορμητη κινηση θα ηταν προς βοηθεια. Δυστυχώς εχω την τάση να παγώνω, και εκει που χρειάζεται, τα ποδια μου γινονται μολυβι και το μυαλο μου παυει να λειτουργεί. Μερικές φορές το παλεύω να ξαναξεκινήσει και καθοδηγώ τον εαυτό μου προς αυτο που σκέφτομαι οτι πρεπει να κάνω. αλλες φορές μεχρι να το κάνω ειναι αργά. Δεν ειναι οτι δε θα ήθελα, αν ήμουν εκει και δε σε βοηθούσα, θα μου έπερνε καιρό να σταματήσω να νιώθω σκατά γιαυτό.

Zeta είπε...

Μελίνα μου,

Ίσως και εγώ να αντιδρούσα με τον ίδιο τρόπο, θα πάγωνα, θα έλεγα καλύτερα μην ανακατευτώ και μετά θα ένιωθα σκατά και τύψεις.

Αντίθετα με ότι πιστεύουμε οι άνδρες που βιάζουν άγνωστες γυναίκες στο δρόμο προτιμούν αυτές που φοράνε "χαλαρά" ρούχα για να βγαίνουν εύκολα, αυτές που έχουν αλογοουρά ή μακριά μαλλιά για να έχουν από κάπου να τις "πιάσουν" και αυτές που κάνουν κάτι άλλο ενώ περπατούν (π.χ. κοιτάζουν βιτρίνες ή μιλούν στο τηλέφωνο) γιατί πιστεύουν πως δεν είναι συγκεντρωμένες και θα τις αιφνιδιάσουν. Να φανταστείς οι ειδικοί συνιστούν σε τέτοιες περιπτώσεις να φωνάξεις "φωτιά" γιατί από περιέργεια θα έρθει ο άλλος ενώ με το "βοήθεια" θα φοβηθεί ή θα παγώσει και θα σε γράψει.

Τώρα δεν υπαινίσσομαι ότι ο τύπος αυτός ήθελε ντέ και καλά να μου επιτεθεί, μπορεί απλά να φοβόταν να πάει μόνος του στο σταθμό (λέμε τώρα). Ούτε και κρατάω κακία στους ανθρώπους που δε με βοήθησαν. Ένα μύνημα ήθελα να στείλω...

kyriakos είπε...

Δύσκολη περιοχή Καλλιθέα Ταύρος Πετράλωνα μια φίλη μου είχε ακριβώς το ίδιο περιστατικό και έκανε το λάθος να πάει σε στενά. Για μεγάλη της τύχη είδε μια ανοιχτή εξώπορτα πολυκατοικίας, πράγμα πολύ σπάνιο στην Αθηνά, μπήκε μέσα στην πολυκατοικία αλλά αυτός έβαλε το χέρι του για να κρατήσει την πόρτα αυτή με κάποιο τρόπο βρήκε την δύναμη και τον έκλεισε έξω. Ο τύπος δεν έφευγε. αυτή φώναζε για βοήθεια, ούρλιαζε, κάποιος να καλέσει την αστυνομία αλλά κανένας δεν άνοιξε να βγεί έξω να δεί τι συμβαίνει. Μια γριούλα της φώναζε από μέσα (φύγε αλλιώς θα φωνάξω την αστυνομία) ..Ε ΦΩΝΑΞΕ ΤΗΝ της απάντησε, αλλά ούτε αυτό έγινε (αστυνομία πάντως δεν ήρθε) στο τέλος ο τύπος αυνανιστικέ επάνω στην πόρτα έχυσε και έφυγε
Όταν ξημέρωσε έφυγε και η φίλη μου..

Εγώ θα αν ήμουν όμορφός και γυναίκα.. μάλλον θα τσιριλλούσα.. και θα τον έδερνα

Το σημαντικό είναι να μην παγώσεις πρέπει να φωνάξεις μέχρι να σου βγεί η φωνή

kyriakos είπε...

Α και κάτι άλλο τι είναι αυτές οι μαλακίες που λέτε ότι δεν θα βοηθούσατε ούτε εσείς αν ήσασταν στη θέση της άλλης?? εε αμα είσαστε έτσι καλά να πάθετε τι να σας πω?

Σκατα να φάν αυτοί που δεν σε βοήθησαν και μακάρι να πάθουν τα ίδια και έπρεπε να ντρέπονται! και εσύ φυσικά και πρέπει να είσαι θυμωμένη!!

Τι δικαιολογία είχαν να μην καλέσουν την αστυνομία?

Σκατόλαός αυτό γίναμε

Γιατί δεν του έβαλαν τις φωνές?
Κάτι έπρεπε να κάνουν!! δεν μπορώ να το χωνέψω.. ότι αυτός είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση..

Ανώνυμος είπε...

Να είσαι σίγουρη πως θα σε βοηθούσα. Αφού δεν κατάφερα να βοηθήσω τον εαυτό μου όταν έπρεπε, τουλάχιστον ας βοηθήσω κάποιαν άλλη από το να περάσει αυτή την τρομοκρατία και τον εξευτελισμό.

stalamatia είπε...

Παρόλο που είμαι φοβιτσιάρα σίγουρα θα τσίριζα και εγώ δυό τσιρίδες είναι καλύτερα από μία.Τελικά όλοι πρέπει να βοηθάμε όπως μπορούμε με ότι μέσον τώρα που όλοι έχουν κινητά μπορείς άνετα να πάρεις ένα τηλέφωνο την αστυνομία ,είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις για να βοηθήσεις κάποιον.

Melina είπε...

Κυριακο γινεσαι αδικος με αυτα που λες, εγω τουλαχιστον δεν απαντω με στομφο αλλά με επιφυλαξη γιατί εν ευκολο να λαλουμε αλλα πιστευκω ουλλους ετυχε μας κατι και εν εμπορεσαμε να αντιδράσουμε. Οποιος εν εξω που το χορο πολλα τραγουδια ξερει, και επισης βρισκω μεγαλυτερη μαλακια αυτο που λες εσυ οτι αν ησουν γυναικα και ομορφη θα τον εδερνες, ε τζε πιου, μονο εκ του ασφαλους μπορεις να λαλεις ετσι κουβεντες.

Ακου τζαμε καλα να παθω, θενκ γιου ρε,εισαι πολλα αντρας εσυ.

kyriakos είπε...

Σόρρυ αν σε πρόσβαλα ..
αλλά δεν πρέπει να δείχνεις κατανόηση σε εκείνους που δεν σε βοήθησαν..
ούτε να λες πως και συ στη θέση τους το ίδιο θα έκανες..

Είναι σαν να ταυτίζεσαι με τον κάθε μαλάκα..

Μην το δεχτείς να γίνεις κουράδα επειδή όλοι είναι κουράδες..
Διότι μετά θα σου αξίζει να πάς στον βόθρο..

Melina είπε...

Εν με επροσβαλες καθολου.

Απλα εν πιανεις το ποιντ μου. Εν πειραζει,αστο.

Zeta είπε...

Υπάρχουν ανθρώποι που πάνω στις κατηφόρες σταματούν το ποδήλατο τους με το να βάλουν σαν αντίσταση τα πόδια τους. Υπάρχουν άνθρωποι που απλά αποφεύγουν τις κατηφόρες. Υπάρχουν και άνθρωποι κάπου στο μεταξύ αυτών των δύο.

Είμαι σίγουρη ότι οι άνθρωποι που είδαν την σκηνή αν μπορούσαν να σκεφτούν καθαρά εκείνη την ώρα θα βοηθούσαν ή με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Το θέμα είναι ότι σε σκηνές πανικού, και ειδικά σε σκηνές που εσύ ο ίδιος δεν ξανάζησες δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά.

Lexi_penitas είπε...

Δοκιμασμένη συνταγή για όλες τις γυναίκες. Pepper spray, κρατάει τους άνδρες μακρυά!