Fairytale gone GOOD

Γιατί με άγγιξε η Αμαλία;

Γιατί βλέπω καθημερινά Αμαλίες.
Γιατί βλέπω καθημερινά γιατρούς επιστήμονες του κώλου.
Γιατί βλέπω καθημερινά τις αποφάσεις φαρμακευτικών επιτροπών.
Γιατί είμαι το πιο ιδιόμορφο τρίτο μάτι της υπόθεσης.

Σε ένα από τα πολλά πλέον συνέδρια ο Costa (Πορτογάλος ογκολόγος διεθνούς φήμης) είπε το εξής:
"Το να πολεμάς τον καρκίνο είναι σαν να παίζεις σκάκι με τον Garry Kasparov, το ότι θα χάσεις είναι σχεδόν βέβαιο, το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να παρατείνεις το παιχνίδι όσο το δυνατόν περισσότερο"

Και ενώ λοιπόν εγώ, ιδιόμορφος παίχτης στο παιχνίδι αυτό της παράτασης ξέρω πολλά, φωνάζω και δεν ακούγομαι. Η Αμαλία το ψιθύρησε και τραντάχτηκε όλη η Ελλάδα. Κι αυτό επειδή η Αμαλία δεν ήταν κάποιος ιδιόμορφος παίχτης αλλά ο παθόν παίχτης. Πως λοιπόν καμιά φορά αντιστρέφονται οι ρόλοι και οι παθόντες αρπάζουν από τα χέρια των ιθήνοντων το παιχνίδι. Και με μια τελευταία τους πνοή τραντάζουν ολάκερα καθεστώτα.

Η Αμαλία δεν νίκησε τον Kasparov, ούτε καν παράτεινε το παιχνίδι όσο το δυνατόν περισσότερο, αλλά τουλάχιστον δεν ήταν το πιόνι στη δική της σκακιέρα.

Απόψε ήθελα να ζωγραφίσω

Είναι φορές που το κεφάλι μου είναι τόσο γεμάτο που μοιάζει άδειο...

Είναι φορές που οι φωνές που ακούω είναι τόσες πολλές που μοιάζουν με νεκρική σιγή...

γέννημα του 83 αλλά ετών 33

Σήμερα ξανάνιωσα...

Θυμάμαι όταν είχα πάει για τις συνεντεύξεις ήθελα τόσο πολύ να με πάρουν που είχα βάλει σκοπό μου να τους πείσω πως "είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας κι ο γιος μου τ'ανταλλάκτικο, θα'μαι ντάξει μια ζωή στη δούλεψη σας είμαι απο άριστο υλικό" παραβλέποντας τους υπόλοιπους στίχους του τραγουδιού.

Έβγαλε λοιπόν η μικρή Ζετούλα τα τζην και τα αθλητικά παπουτσάκια, φόρεσε ταγιέρ και γόβες και πήρε και ένα χαρτοφύλακα στο χέρι. Τα μαλλιά δεν άλλαξαν, χαίτη αγέρωχη σαν λιονταριού που έχει φάει όλη την αυγουστιάτικη υγρασία της Νήσου και μετά ξάπλωσε στον Όλυμπο στο καταχείμωνο για τέλειο φιξάρισμα.

Τί άλλαξε; η ενέργεια στα σίγουρα... όλη την εβδομάδα πήγαινε-έλα και το Σαββατοκύριακο ακίνητη, σαν σε κόμμα, για επαναφόρτιση. Συναναστρέφομαι ανθρώπους 30-φεύγα, τρώω σε καλά εστιατόρια επαγγελματικά δείπνα, πίνω κόκκινο κρασί στο μεγάλο ειδικό ποτήρι (για νεροπότηρο ούτε λόγος μπροστά σε κόσμο), χρησιμοποιώ cooperative language (I strongly recommend=τσακίσου κάνε αυτό που σου λέω) και μου απευθύνονται στον πληθυντικό. Αυτά τώρα δεν είναι συμπτώματα 30αρας;

Απόψε όμως τα πράγματα κύλισαν λίγο διαφορετικά...

Η Ζετούλα φόρεσε το τζην της και τα αθλητικά της παπουτσάκια, τα μαλλιά είπαμε είναι στανταρτ, πήρε μια μπύρα στο χέρι και μπήκε θριαμβευτικά σε μια αίθουσα γεμάτη κουστούμια, γραβάτες, καπνιστό σολωμό και σίζαρ'ς σάλατ με μπανάνα. Στάθηκα μπροστά μπροστά, ούτε ένα μέτρο από την σκηνή. "Wind of change", "Send me an Angel", "Rock you like a hurricane", "Holliday", "Still loving you"... τσίριξα, τραγούδησα, χειροκρότησα...

Βγαίνοντας από το συνεδριακό έριχνε χιόνι, τρελλό χιόνι...

Η Ζετούλα πήρε ταξί για το ξενοδοχείο πληρωμένο από την εταιρεία, μόνο που εκτός από το τζήν και τα αθλητικά παπουτσάκια φόραγα και κάτι άλλο... το χαμόγελο των εικοσιτριών και μόνο μου χρόνων... μέχρι και ο ρεσεψιονίστ κατάλαβε τη διαφορά.

Ακούω φωνές...

"Σήκω φύγε, τί κάθεσε; Αυτό δεν είσαι εσύ!"
"Να φύγεις να πας πού; Οι άλλοι την βγάζουνε με ψωμί και ελιά κι εσύ με παντεσπάνι και θές να φύγεις;"

Νιώθω λες και είμαι μέσα σε ένα λεωφορείο και δεν ξέρω σε ποιά στάση να κατέβω, ή αν καλά καλά πρέπει να κατέβω ή να περιμένω το τέρμα της διαδρομής... Μήπως να κατέβω τώρα ή να περιμένω μέχρι να συναντηθούν δύο λεωφορεία για να είμαι σίγουρη ότι δε θα μείνω στους 5 δρόμους; Το τελευταίο ακούγεται πιο λογικό... αν όμως δεν συναντηθούν ποτέ τα 2 λεωφορεία και πρέπει να κατέβω σε κάποια στάση για να μπω στο επόμενο; και σε ποιά απ'όλες τις στάσεις να περιμένω; και τί γίνεται αν το δεύτερο λεωφορείο είναι μια σακαράφα με σπασμένα φρένα;

Είμαι λοιπόν σε ένα λεωφορείο και ακούω φωνές "κάτσε", "σήκω", "κατέβα", "μείνε"... Πρέπει να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου, να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, να κάνω ένα πρόγραμμα, ένα διάγραμμα κάτι...

Είμαι στο λεωφορείο, ακούω φωνές, δεν ξέρω που πάω και δεν έχω και χάρτη... Ένας χριστιανός να στείλει αυτόν τον χάρτη δεν γίνεται;

Τα πάντα είναι τόσο δυνατά, όσο το πιο αδύνατο σημείο τους

dieses ist mein Geschenk für Valentine Tag

Χθες είχα μια μικρή συζήτηση που όμως ξεκίνησε μια σειρά μεγάλων αντιδράσεων μέσα μου.

Τα πάντα είναι τόσο δυνατά, όσο το πιο αδύνατο σημείο τους.

"Μια αλυσίδα είναι τόσο δυνατή όσο ο πιο αδύνατος κρίκος της, γιατί αν την τραβήξεις θα σπάσει στο σημείο που βρίσκεται ο πιο αδύνατος κρίκος". Και αυτό ισχύει σε κάθε περίπτωση, με τις εξαιρέσεις να επιβαιβεώνουν τον κανόνα.

Ένας στρατός είναι τόσο δυνατός όσο ο πιο αδύναμος λόχος του γιατί αυτόν θα νικήσουν οι εχθροί. Μια μηχανή είναι τόσο δυνατή όσο το πιο αδύνατο εξάρτημα της γιατί αυτό είναι που θα χαλάσει πρώτο. Μια ομάδα συνεργατών, είναι τόσο δυνατή όσο ο πιο αδύνατος συνεργάτης γιατί πιθανότατα αυτός θα δημιουργήσει πρώτος το πρόβλημα. Μια ομιλία είναι τόσο δυνατή όσο το πιο αδύνατο επιχείρημα της γιατί από αυτό θα πιαστεί ο συνομιλητής για να χτυπήσει.

Κάθε πράξη μας είναι τόσο δυνατή όσο το πιο αδύνατο σημείο της γιατί από αυτό θα κριθεί το αποτέλεσμα της. Τον τελευταίο καιρό έχω μια απροσδιόριστη μελαγχολία/στεναχώρια (αδύναμο σημείο) κι αυτό επηρεάζει το αντίκτυπο των πράξεων μου. Χθές το κατάλαβα.

"Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο
για να κρύβομαι εκεί από τη ζωή όταν λείπω
Όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει ένα ήλιο
Να χει ο δρόμος φως και η σιωπή μου ένα φίλο"

Άλλοι, κι εγώ δηλαδή παλιότερα, έχουν κήπους και κρυμμένους ήλιους... εγώ τώρα έχω εσένα.

«Σε λίγο καιρό θα γίνεις 82 χρόνων. Έχεις κοντύνει έξι εκατοστά, έχεις μείνει 45 κιλά και είσαι πάντα όμορφη, χαριτωμένη και ποθητή. Είμαστε 58 χρόνια μαζί και σ' αγαπώ περισσότερο από ποτέ».

Αντρέ Γκορζ-Γράμμα στην D. Ιστορία ενός έρωτα

-

I wanna make you smile whenever you're sad
Carry you around when your arthritis is bad

All i wanna do is grow old with you

I'll get your medicine when your tummy aches

Build you a fire if the furnace breaks

Oh it could be so nice, growing old with you

I'll miss you

I'll kiss you

Give you my coat when you are cold

I'll need you

I'll feed you

Even let ya hold the remote control

So let me do the dishes in our kitchen sink

Put you to bed if you've had too much to drink

I could be the man who grows old with you

I wanna grow old with you

Adam Sandler-Grow old with you (The Wedding Singer)

-

Απ'όσο θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα μ'άρεσε να βλέπω ζευγαράκια στο δρόμο. Τα μόνα ζευγαράκια που "ζηλεύω" όμως, είναι κάτι παππούδες που 'χουν περασμένη στο μπράτσο τους την κυρά τους, και σιγοψιθυρίζοντας μεταξύ τους γι'αυτό και το άλλο κόβουν βόλτες στην παραλία. Ίσως και αυτοί όταν μας βλέπουν σφιχταγκαλιασμένους να βολτάρουμε να νιώθουν το ίδιο. Δε ξέρω...θα'θελα όμως, όταν πια τα γόνατα μου δεν με κρατούν, να με περνάς στο μπράτσο σου και να μου σιγοψιθυρίζεις...

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου, που αστραπές δε φοβάσαι,
μήπως θόλωσε λιγάκι το καθρέφτισμα σου;
μήπως άστραψαν λίγοι φόβοι σου;
Καθρέφτη καθρεφτάκι μου, που όλα τα αλέθεις,
μήπως η σοδειά είναι στιφνή;
μήπως βρήκες πετραδάκια στο άλεσμα;

Σήμερα ο καθρέφτης μου δεν έχει σήμα...

Απόψε έφυγε ο παππούς...

ήσυχα, στο σπίτι του, στο κρεβάτι του, έκλεισε τα μάτια και ξεκουράστηκε...

Χθες αρρώστησε ο παππούς και τον πήγαμε στις πρώτες βοήθειες...
Στεκόμουνα την παραπάνω ώρα δίπλα του και του έφτιαχνα την μάσκα οξυγόνου...
-Καλά είσαι παππού;
-Στην ταμπέλα σου να γράψεις με μεγάλα γράμματα το όνομα σου και από κάτω απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Λονδίνου!
-Μα παππού στο Νοττινγκχαμ ήμουνα...
-Ναι σωστά... το Λονδίνο μην ξεχάσεις να γράψεις!

Ο παππούς πριν 10 χρόνια όταν τον βάζανε στο νοσοκομείο τράβαγε τους ορούς και τα καλώδια και τα έβγαζε, έβριζε τις νοσοκόμες, έβαζε τις παντόφλες του και τη ρόμπα του και κινούσε να φύγει...Τον παππού όμως χτές δεν τον ένοιαζαν ούτε οι οροί ούτε η μάσκα... τα εγγόνια του τον ένοιαζαν...
-παππού κρυώνεις;
-ο νέος διευθηντής της αδερφής σου, δεν τον ξέρω, να ρωτήσουμε να μάθουμε για αυτόν, να του πούμε καμιά καλή κουβέντα να την προσέξει...

Τα λατρεύει τα εγγόνια του... τη δασκάλα, τον στρατιώτη, τον μικρό και την ξενιτεμένη, εμένα. Τα καλοκαίρια το βραδάκι καθόμασταν όλοι γύρω του και μας έλεγε παραμύθι...ένα παραμύθι με βασιλόπουλα και άλογα και δάση και πριγκιποπούλες που κρατούσε ένα καλοκαίρι ολόκληρο και δεν τελείωνε...
-θα σε αφήσουν λίγο μέσα να ξεκουραστείς παππού
-ο ξάδερφος σου έχει άδεια αύριο να πεις στη γιαγιά να μαγειρέψει καλό φαΐ...

Όλοι νιώθαμε δέος για τον παππού, για την άσβεστη φωτιά του. Είχε δυνατή φωνή που δεν την ύψωσε όμως ποτέ στα εγγόνια του. Πήγα σήμερα πάλι να τον δώ για λίγο... κοίταξα τί είχανε γράψει οι νοσοκόμες, τα φάρμακα του, τον ορό του, τα μελανώματα στα χέρια του...
-έκανες πυρετό παππού;
-Γιώργο μου (έτσι με φωνάζει από μωρό) με αγαπάς;
Πρώτη φορά με ρώτησε κάτι τέτοιο. Κόμπιασα... Σαν ερώτηση μικρού παιδιού που θέλει στοργική επιβεβαίωση. Κρατήθηκα να μην βουρκώσω.
-Φυσικά και ναι παππού μου! Είναι πράγματα αυτά να τα ρωτάς;
Ο παππούς λοιπόν, ο παλαιά νευρικός, υπερκινητικός και ξεροκέφαλος, εξαντλημένος από τις αρρώστιες, ξαπλωμένος σε ένα άθλιο δωμάτιο του παθολογικού, με βλέμμα απλανές και χαμένο ζητά μόνο αγάπη...

Αυτός ο παππούς κάτι παραπάνω ξέρει...

Χωράνε στον έρωτα οι εγωισμοί;
Όταν ερωτεύεσαι θες τον άλλο αποκλειστικά δικό σου... μόνο δικό σου, ολοκληρωτικά δικό σου... και ο εαυτός σου είναι αποκλειστικά αφιερωμένος στο ταίρι σου...
Είσαι λοιπόν σε μια κατάσταση που ζητάς όλα όσα έχουνε να κάνουνε με το έτερον ήμισι (ψυχική, πνευματική και σωματική φύση) δικά σου.
Στον έρωτα δεν χωράνε απλά εγωισμοί γιατί πολύ απλά στον έρωτα ο εγωισμός παίρνει την υπέρτατη μορφή του...
Μήπως οι μεγάλοι εγωιστές είναι απλά ερωτευμένοι με τη ζωή;
Ωραία δικαιολογία...

Πάμε-έλα Άντε-ρε-σόν

Είχα πάει πριν μερικά χρόνια σε ένα διήμερο σεμινάριο με τίτλο "σύγχρονοι μεθόδοι επικοινωνίας και αποτελεσματικής προσέγγισης". Πλάκα είχε. Λίγα πράγματα θυμάμαι από αυτές τις δυό μέρες: που κάποια φάση ξημερώματα έψαχνα για λίμα επειδή έσπασε το νύχι μου (και να μη είχα πιεί πάλι θα έψαχνα), που ο ομιλητής φόραγε άσπρα και που μας είχε συμβουλεύσει για να επιτύχουμε τους στόχους μας να τους γράψουμε σε ένα χαρτί και να τους διαβάζουμε κάθε νύχτα πριν κλείσουμε τα μάτια...Έτσι λέει χωρίς να το καταλάβουμε θα έχουν ήδη επιτευχθεί.

Δεν το δοκίμασα. Μου φάνηκε τόσο αυστηρή μέθοδος και αγχωτική...σαν προγραμματισμένο ρομπότ, σαν ψυχρός εκτελεστής. Ο ομιλητής πούλαγε μάλιστα στο τέλος του σεμιναρίου ένα cd με μεθόδους χαλάρωσης οι οποίες ήταν η εξής: η φωνή του να λέει "είμαι ήρεμος, είμαι χαλαρός, μπορώ να τα καταφέρω". Το cd δεν το αγόρασα... το σκεφτόμουνα στην αρχή γιατί λέω θα έχει καμιά άσκηση, κανένα τραγουδάκι για meditation... ευτυχώς πρόλαβα να πληροφορηθώ για το περιεχόμενο... Ένα σεμινάριο λοιπόν για μια αγχωτική μέθοδο με σκοπό της να σε σπρώξει στα όρια σου για τα καλύτερα δυνατα αποτελέσματα και ένα cd για να σε χαλαρώνει από το άγχος... ειρωνία; οξύμωρο σχήμα; τίποτα από τα δύο;

Πού τα θυμήθηκα τώρα αυτά; έλα μου ντε...

Ερωτηματολόγια, σωστό-λάθος, 1-0, 0-1, πολύ, λίγο, καθόλου, ανάλυση, αποτελέσματα, μεθόδοι, φίλοι, φίλοι απομακρυσμένοι, απομακρυσμένη, πάγος, τσούγκρισμα ποτηριών, "γειά μας", γέλια, σιωπή, θάλασσα, Αθήνα, Καλλιθέα, γειτονιά, σπίτι, ηρεμία, δουλειά, νοσοκομείο, συνέντευξη, αιτήσεις, εκπαιδεύτριες, κακό μάτι, έκτρωση...

...έκρηξη

Πως είναι δυνατόν να σου λείπει ο ήχος από το φιλί;Σου λείπει η γεύση των χειλιών, η ζεστασιά, η μαγεία.. όταν σου λείπει μέχρι και ο ήχος τί σημαίνει; ότι κάνει πολύ ησυχία στην καρδιά σου; ότι η καρδιά σου είναι ανήσυχη και θέλει αυτό τον ήχο για να γαληνέψει;

Σήμερα ο καθρέφτης μου δεν θέλει να με κοιτάξει!

Θέλω να κρυφτώ...

Απόψε θέλω να κρυφτώ κάτω από τα σκεπάσματα μου και να μείνω εκεί μήπως σβηστεί για λίγο η θλίψη. Δεν το καταλαβαίνεις πόσο πολύ με επηρεάζουν τα πάντα, μικρά και μεγάλα. Έχω γίνει σαν μεταξωτό που με το παραμικρό τσαλακώνει. Σαν λευκό μεταξωτό που με το παραμικρό λεκιάζει.

Τιμωρία... την αξίζω.

Πλέον δεν βλέπω χαρούμενες μικρές στιγμές στην καθημερινότητα μου. Όλα είναι ανούσια και αυτό με φθήρει. Αν δεν ήμουνα τόσο δυνατή και πεισματάρα θα είχα ήδη φύγει. Αν δεν ήμουνα τόσο αδύνατη και καταδεκτική θα είχα πάλι φύγει. Τί με κρατάει εδώ;

Ένας καλός καφές και η κουβέντα μαζί σου το μόνο που με ευχαριστεί. Το μόνο που με κάνει να χαμογελάω. Αυτό όμως δεν το ξέρεις, δεν στο έχω πει. Κι αν στο 'χω πει δεν πρέπει μάλλον να το έχεις καταλάβει. Δεν πρέπει να το έχω καταλάβει ούτε κι εγώ.

Τιμωρία...την αξίζω.

Εσύ πόσο γλυκά θα κοιμηθείς απόψε;

Νιώθω υπόλογη για το ποιά είμαι. Σαν να πρέπει να ζητήσω συγγνώμη για το παρελθόν μου, ερωτικό και μη. Δε μπορώ να δικαιολογηθώ. Λυπάμαι αν σε απογοήτευσα. Πιο πολύ λυπάμαι που δεν είμαι μια λευκή κόλλα χαρτί να γράψεις πάνω μόνο εσύ. Δεν το λέω με ειρωνία, το εννοώ. Αυτό θα ήθελα να είμαι, ένα κομμάτι χαρτί στην τσέπη σου.

Δεν τα πάω καλά με τις λέξεις... λένε οι λέξεις τόσα όσο οι πράξεις; το άγγιγμα;

Φοβάμαι... μην μ'αφησεις!

Το περηφανευούσουν ότι δεν έχεις φάει πόρτα στη ζωή σου. Ότι είχες την ικανότητα να κάνεις τους ανθρώπους να σου ανοίγουν τις πόρτες και να σε αφήνουν να προχωρήσεις. Όταν ήξερες ότι αυτή η πόρτα δεν θα σου ανοιχτεί γιατί δεν ανήκεις στο δωμάτιο που οδηγεί απλά δεν την κτυπούσες, αλλά αν ήθελες πάρα πολύ να μπείς στο δωμάτιο έβρισκες ένα παραθυράκι και τρύπωνες έστω για λίγο...

Τον τελευταίο καιρό σου έκλεισαν πόρτες στη μούρη απανωτά. Πόρτες που οδηγούσαν σε δωμάτια που και ανήκεις και ήθελες πάρα πολύ να μπείς. Κι αυτό γιατί υποτιμούν τα χρόνια που πέρασες σε συγκεκριμένα έδρανα, την δουλειά σου, τις γνώσεις σου. Χωρίς καν να ελέγξουν αν αυτό όντως ισχύει. Έφαγες πόρτα για την "καταγωγή" σου, για το ποιά είσαι. Για να σου χρυσώσουν το χάπι σου πρότειναν να πας να κτυπήσεις άλλες πόρτες δωματίων στα οποία ανήκουν άνθρωποι "σαν εσένα".

Τώρα φοβάσαι και θέλεις να κρύψεις το κεφάλι σου μέσα στη γή να μην βλέπεις, να μην ακούεις, να περάσει το κακό. Θέλεις να στρουθοκαμηλίσεις. Παρόλα αυτά δεν το κάνεις και μένεις με το φόβο να σε κεντρίζει, να σε κάνει ιδιότροπη, καχύποπτη. Αν αυτό που ένιωθες ήταν απλά απογοήτευση τότε θα το ξεπερνούσες, θα το άφηνες πίσω σου. Δεν είναι όμως, είναι απογοήτευση και φόβος μαζί.

Το ξέρω πως σε όλους τυχαίνει σε κάποια φάση της ζωής τους. Το ξέρω πως δεν θα έπρεπε να μεμψιμοιρώ. Την απογοήτευση ξέρω πώς να την ξεπεράσω, το φόβο όμως πώς τον πολεμάς;

Χαζά Μικροπράγματα

Τελικά αυτό που μπήκε στη ζωή σου και το νόμιζες για χρυσό, δεν είναι. Το χρυσό όσο όμορφο κι αν είναι, όσο κι αν λάμπει, όση διαχρονική αξία κι αν έχει, είναι σκληρό και κρύο. Αυτό λοιπόν δεν είναι χρυσός...
Μου λείπουν χαζά μικροπράγματα...Μου λείπει το κάθε πρώτο και τελευταίο φιλί, το χαμόγελο μόλις σφηνωθώ στην αγκαλιά του, ο αφόρητος θόρυβος του αυτοκινήτου του, τα πειράγματα του, η σπιρτάδα του, η μυρωδιά του στα χέρια μου...
Αυτό λοιπόν δεν είναι χρυσός. Δεν ξέρω ακόμη τι είναι. Ξέρω μόνο πως θέλω να το ζήσω έντονα...μου λείπει.

Μια καρδιά την έκανες χίλια κομμάτια...αλλά την έχω μάθει τη ρουτίνα σου...θα έρθεις άραγε πάλι με την ουρά στα σκέλια, με τα αθώα σου μάτια, την βαθιά φωνή και θα ζητήσεις άλλη μια ευκαιρία;;;κι εγώ θα στην δώσω;;;ή μήπως αυτή είναι η τελευταία φορά;ψυχοφθόρα κατάσταση...έχω τόσο κουραστεί να μοιράζομαι και στο τέλος να την πληρώνω εγώ...

Μάζεψα για άλλη μια φορά τα μπογαλάκια μου και την έκανα...

Αυτή τη φορά δυσκολεύτηκα να το παίξω δυνατή όπως τις άλλες φορές. Δεν ήθελα να είμαι δυνατή. Ήθελα να κλάψω, να χτυπηθώ, να φωνάξω. Αλλά δεν μπορούσα. Έπρεπε να το παίξω πάλι δυνατή. Διαφορετικά οι γύρω μου θα το εκλάμβαναν πως το κάνω επειδή δε θέλω να φύγω κι εγώ ήθελα να φύγω. Ήθελα να φύγω γιατί δεν είμαι έτοιμη για όλα αυτά που με περιμένουν (ακόμη) πίσω. Μήπως στην τελική αυτό κάνω σε όλη μου τη ζωή; παίρνω τα μπογαλάκια μου και φεύγω για να αποφύγω τις δυσκολίες; Δε νομίζω.

Βρίσκω πάλι τον εαυτό μου να περιμένει σε μια στάση λεωφορείου με αναμένο τσιγάρο κι απόμακρο βλέμμα. Ποιός είπε ότι οι πολυπολιτισμικές πόλεις αγκαλιάζουν και αποδέχονται όποιο ξένο χτυπήσει την πόρτα τους; Εμένα δε με αγκάλιασε κανείς. Γι αυτούς είμαι το ηλίθιο ελληνάκι που δεν καταλαμβαίνει τί του γίνεται. Δε με λογαριάζουν, δε με υπολογίζουν, δε μου δίνουν σημασια. Δεν πειράζει, καλύτερα γιατί έτσι τροφοδοτείται το πείσμα μου. Ευχαριστώ λοιπόν τον ευγενικά ψυχρό και κρυόκωλο αυτό λαό. Ευχαριστώ που διαψεύσατε ακόμη ένα μύθο. Εγώ όμως, το ηλίθιο ελληνάκι, θα σας πιώ το αίμα χωρίς να το πάρετε χαμπάρι. Εγώ, η χαζή διαιτολόγος, θα σας πάρω τα σώβρακα. Εγώ, η σγουρομάλλα χαζοχαρούμενη, είμαι φτιαγμένη για τα δύσκολα και θα σας το αποδείξω. Και όχι αυτή τη φορά δε θα πάρω τα μπογαλάκια μου και δε θα φύγω.

Μόνο που να... μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπει το στήριγμα μου. Ξέχασα πως είναι να γυρνάς σε ένα άδειο σπίτι. Ξέχασα πως είναι να μην έχεις κάποιον που να καταλαβαίνει τί συμβαίνει χωρίς καν να του το εξηγήσεις. Πού θα πάει θα στρώσω. Δεν είναι η πρώτη φορά. Είμαι άλλωστε από τους τυχερότερους ανθρώπους πάνω στη γή, έχω φίλους ανθρώπους που όταν θέλουνε κάτι ζεστό να πιούνε δε φτιάχνουνε τσάι αλλά καφέ και τον φτιάχνουν και μερακλήτικο!