Για την Αμαλία

"Κάπου στα τέλη του 2006, οι γιατροί μου στο Ερρίκος Ντυνάν, βρήκαν ένα φάρμακο που κυκλοφορεί προς το παρόν μόνο στο εξωτερικό και που ενδεχομένως θα μού έδινε κάποιες ελπίδεςΜετά κόπων και βασάνων, μετά δύο και πλέον (δυνητικά θανατηφόρους) μήνες γραφειοκρατίας, δικαιολογητικά για τον ΕΟΦ και το ΙΚΑ, πήρα την πολυπόθητη έγκριση για τις τρεις πρώτες δόσεις του φαρμάκου.

...Κάποτε πήρα το φάρμακο και…..ω! του θαύματος, η κατάστασή μου άρχισε να αντιστρέφεται Οι πόνοι ελαττώθηκαν σημαντικά, η αναπνοή μου έγινε ευκολότερη, οι αντοχές μου αυξήθηκαν…Οι εξετάσεις έδειχναν για πρώτη φορά, μείωση του μεγέθους των όγκων!Και με τους γιατρούς μου, αφού είδαμε ότι αυτό το φάρμακο μού έδινε ζωή, είχαμε την τρελλή ιδέα να…..εξακολουθήσω να το παίρνω!

...Πάντως είμαι αισιόδοξη, ότι τελικά θα εγκρίνουν και πάλι το φάρμακο: μια από αυτές τις κυρίες μού είπε «την πρώτη φορά (σσ: το Δεκέμβριο που έγινε η έγκριση των πρώτων τριών δόσεων) είπαμε ¨νέος άνθρωπος είναι, ας το εγκρίνουμ娻 ………………….

ΑΡΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΓΚΡΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ

Αν ήμουν το παιδί σου κυρία Παπασάικα;

Αν είχες εσύ τους εβδομήντα-ογδόντα όγκους που έχω εγώ στους πνεύμονες κυρία Μάνου;

Θα ξέρατε τότε να διαβάζετε φιλμς από ακτινογραφίες και αξονικές;

Θα απορρίπτατε την αίτηση σας σε κάποια τριτιάτικη συνεδρίασή σας;

Θα παίζατε με το χρόνο σας;

Θα είχατε «το γιατρό στο τσεπάκι σας τότε»;

Μερική Αναδημοσίευση από το μπλόγκ της Αμαλίας.

Note to self

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.
Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Μ'ακούς;

...Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ'αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
να μπαίνω σαν Πανσέληνος απο παντού,
για το μικρό το πόδι σου μεσ τ'αχανή σεντόνια
να μαδάω γιασεμιά
κι έχω τη δύναμη αποκοιμισμένο,
να φυσώ να σε πηγαίνω
μες από φεγγαρά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ'έχουν τα κύματα
πώς χαϊδεύεις , πως φιλάς
πώς λες ψιθυριστά το "τί" και το "'ε"
τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ'αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
το βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
τα δετά τριαντάφλλα, και το νερό που κρυώνει
πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ'αγαπώ και σ'αγαπώ
πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
καμάρα τ'ουρανού με τ'άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
μες τους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
να μυρίζω απο σένα και ν'αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ'αλλού φερμένο
δεν τ'αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ'ακούς
είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμον αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για σένα και για μένα

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν, μ'ακούς
δεν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ'ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό, μ'ακούς Μαχαίρι
σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει, μ'ακούς
Είμ'εγώ, μ'ακούς
Σ'αγαπώ, μ'ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας, μ'ακούς
Πού μ'αφήνεις, πού πάς καί ποιός, μ'ακούς
σού κρατεί τό χέρι πάνω απ'τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
θά'ρθει μέρα, μ'ακούς
νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
λαμπερά θά μάς κάνουν πετρώματα, μ'ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά, μ'ακούς
τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
στά νερά ένα-- ένα , μ'ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ'ακούς
κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία, μ'ακούς
όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ'ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ'ακούς
ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ'ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί, μ'ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ'ακούς
τής αγάπης
μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς, μ'ακούς
Σ'άλλη γή, σ'άλλο αστέρι, μ'ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
πού αγγίξαμε, ο ίδιος, μ'ακούς
Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ'άλλους καιρούς
από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ'ακούς
νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ'ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
από τό μόνο θέλημα τής αγάπης, μ'ακούς
ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ'ακούς
μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ'εγώ πού φωνάζω κι είμ'εγώ πού κλαίω, μ'ακούς
Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, μ'ακούς...

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα
Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ'άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
να σε βλέπω μισό να περνάς στο νερό
και μισή να σε κλαίω μες στον παράδεισο...

Οδυσσέας Ελύτης

Μονόγραμμα

Η Πολις-Καβάφης

Είπες:"Θα πάγω σ'άλλη γη, θα πάγω σ'άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή.
Κ'ειν'η καρδιά μου-σα νεκρός-θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μείνει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα".

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δε θαβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού-μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη τη μικρή, σ'όλην την γη την χάλασες.

Σήμερα ο καθρέφτης μου δεν μου μιλάει...

Αν μ’ αγαπάς να καρτεράς

Μεν τους ακούς αγάπη μου
ότι τζαι να σου πούσιν
άλλα θωρούν τζι΄ άλλα δροικούν
τζαι άλλα σου λαλούσιν.

Ρώτα να μάθεις πιο καλά
ποια είναι η αλήθκεια
χάννω για σέναν τα μυαλά
τζι΄ έχω φωδκιάν στα στήθκια.

Αν μ΄ αγαπάς
να καρτεράς σαν καρτερώ
τζαι να σε δω
για να σου πω πως σ΄ αγαπώ.
Αν μ΄ αγαπάς όπως σ΄ αγαπώ
Να καρτεράς σαν σε καρτερώ.

Μεν τους ακούς αγάπη μου
τα όσα τζι΄ αν σου πούσιν
εν ιξηχάννουν μμάδκια μου
καρκιές που αγαπούσιν.

Αλλην πο΄ σεν εν αγαπώ
τζαι ξέρεις το χαρώ σε
πόσες βολές να σου το πω
έλα τζαι καρτερώ σε.

Χριστάκης Πιττιρής

Έμπρός, ένα δυο, προσοχή!
Εμένα με λένε Φακή.
Κορμί κορδωμένο, μουστάκι στριμμένο,
γαλόνια χρυσά και σπαθί.

Η σάλπιγγα τάρα τατά,
σπαθί και ντουφέκι χτυπά,
μπαμ μπουμ το κανόνι,
μπουμ μπαμ το τρομπόνι.

Ποιος βγαίνει σ' εμένα μπροστά;
Γυρεύω παντού τον εχτρό.
Κι ας είν' αντρειωμένοι σωρό,
γιγάντοι και δράκοι, θεριά με φαρμάκι,
καπνός μόλις πρόβαλα εγώ.

Μονάχα ξαφνιάζομαι,οχού!
τρομάζω απ' τους ίσκιους, χουχού!
Ένα φύσημα αγέρα, κι ας είναι και ημέρα,
μου παίρνει κι αντρεία και νου.

Βασίλης Ρώτας

Γυάλινη καρδιά

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Νίκος Αντύπας
Ερμηνευτές: Μαρινέλλα

Τα σκούπισα, τα μάζεψα
τα θρύψαλα της γυάλινης καρδιάς μου
Με τόσο πόνο χάζεψα
πώς γλίστρησε απ'τα χέρια ο έρωτάς μου


Τα σκούπισα τα μάζεψα
τα θρύψαλα της γυάλινης κάρδιας μου
Τ'απίστευτο σημάδεψα
πώς μου 'φυγε απ'τα χέρια ο έρωτάς μου

'Αμμος ήτανε, προτού γυαλί να γίνει
γάμος ήταν, που δεν ήτανε να γίνει
Ο,τι ήτανε χρειάστηκε, χρειάστηκε καμίνι
για να λιώσει, τόσο διάφανο να γίνει

Μα τα'χει αυτά ,το γυάλινο
το μέσα, το κρυστάλλινο
να σπάει
Κοιτάς τα λαμπυρίσματα
που πάει πια
τα παίρνει το φαράσι

Μα τα'χει αυτά ο έρωτας
σαν έρωτας να'ρθει
και να περάσει
Μια πρόσθεση μια αφαίρεση
ας έκανε μια εξαίρεση
μια στάση..

Αύγουστος

του Νίκου Παπάζογλου

Μα γιατί το τραγούδι να' ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ'την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και μ΄ έπνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτός είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νοιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πως μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης σ΄ έλουζε
καθώς έσκυβε επάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιάν έκσταση απάνω, σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιό μακρινό αστέρι είναι το φως
που μεσ' τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το' χει δει

Μεσ' το βλέμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει, συννεφιάζει, αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πως μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης σ΄ έλουζε
καθώς έσκυβε επάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.